मैले उसलाई पहिलो पटक देखेको दिन सम्झन्छु। म १६ वर्षको थिएँ, ऊ १५ की। हाम्रो स्कूलको वार्षिकोत्सव थियो। ऊ स्टेजमा नाच्दै थिई, सेतो कुर्ता-सुरुवालमा, कपाल खुला छाडेर। म पछाडिको कुर्सीमा बसेर हेरिरहेको थिएँ। उसको खुट्टाको घुँघरु हल्लिँदा मेरो मुटु पनि हल्लिएको थियो। त्यो दिनदेखि मेरो जिन्दगीमा एउटै नाम रह्यो, सृष्टि।
ऊ मेरो कक्षाको अगाडिको बेञ्चमा बस्नी। म सधैँ पछाडि। उसले कहिल्यै फर्केर हेरेन। मलाई त्यही पनि ठिक थियो। ऊ हाँस्दा मसँगै हाँस्थें, ऊ रिसाउँदा म चुप लाग्थें। म उसको छायाँ जस्तै भएँ, तर छायाँले कहिल्यै आवाज निकाल्दैन।
हामी एसएलसी पास गर्‍यौं। ऊ काठमाण्डौँको कलेज भर्ना भई। म पनि त्यही कलेजमा गएँ। उसले बीएस्सी नर्सिङ पढ्न थाली, म बीए। ऊ होस्टेल बस्थी, म डेरामा। हरेक बिहान ७ बजे ऊ होस्टेलको गेटबाट निस्कन्थी। म ६:४५ मा त्यही गेट अगाडिको चिया पसलमा बसेर कुरिरहन्थें। ऊ आउँथी, म चियाको कप समातेर मुस्कुराउँथें। ऊ कहिल्यै थाहा पाइन।
कलेजमा उसका धेरै साथी थिए। म एक्लै हिँड्थें। कहिलेकाहीँ ऊ मलाई देख्थी र भन्थी, “ए आरव, तिमी पनि यही कलेजमा पढ्छौ त?”
म हाँस्थें। “हजुर।”
“कुन फ्याकल्टी?”
“बीए।”
“ओह, राम्रो।”
बस, कुरा त्यतिमै सकिन्थ्यो। मलाई उसले चिनेकोमा पनि खुसी लाग्थ्यो।
दोस्रो वर्ष ऊ प्रेममा परिन। उसको क्लासमै एउटा केटा थियो, रोहन। ऊ स्मार्ट थियो, पैसावाला घरको, गाडीमा कलेज आउँथी। ऊ र सृष्टि सँगै लाइब्रेरी जान्थे, सँगै क्यान्टिनमा बस्न्थे। म टाढैबाट हेरिरहन्थें। मेरो मुटु चर्किन्थ्यो, तर आवाज निकाल्दिन्थें।
एकदिन मैले उसलाई रोहनसँग हात समातेको देखें। म त्यही दिनदेखि राति सुतिनँ। कोठामा बसेर उसको फेसबुक हेर्थें। उसले रोहनसँग फोटोहरू हालेकी थिई। म ती फोटोहरू डाउनलोड गरेर फोल्डरमा राख्थें। नाम राखें, “सृष्टि”।
तेस्रो वर्ष ऊ रोहनसँग बिहे गर्ने कुरा चल्यो। मलाई थाहा भयो। मलाई कसैले भन्यो होइन, मैले आफैं थाहा पाएँ। उसले स्टाटस राखेकी थिई, “Soon to be Mrs. Rohan ”
मैले त्यो स्टाटस हेरेर रातभरि रोएँ। बिहान उठ्दा आँखा सुन्निएका थिए। कोठामा एक्लै बसेर सोचें, “अब के गर्ने?”
मैले निर्णय गरें, उसलाई एकपटक भन्ने। बिहे अगाडि एकपटक भन्ने। मनको कुरा पोख्ने।
मैले उसलाई म्यासेज गरें।
“सृष्टि, एकपटक भेट्न सकिन्छ?”
ऊले जवाफ दिई, “हजुर, भोलि क्यान्टिनमा आउनु है।”
भोलि म गएँ। ऊ एक्लै थिइन।
“के भयो आरव? सब ठिक छ?”
मैले धेरैबेर केही बोलिनँ। अनि बल्ल भनें, “मलाई तिमी मन पर्छ सृष्टि। धेरै पहिलेदेखि। तिमीले कहिल्यै थाहा पाइनौ। म तिमीलाई देखेर बाँच्थें। तिमी हाँसेको देख्दा मेरो दिन बस्थ्यो। मलाई थाहा छ तिमी अर्कैसँग बिहे गर्दैछौ। म केवल एकपटक भन्न चाहन्थें। अब भनें। म खुसी छु। तिमी खुसी रहनू।” ऊ चुप लागी। धेरैबेर चुप। अनि भनी, “आरव… मलाई थाहा थिएन। म सरी। म तिमीलाई दाइ जस्तै मान्थें। रोहनलाई माया गर्छु।”
म हाँसे। “मलाई थाहा छ। म केवल भन्न चाहन्थें। अब भनें। धन्यवाद।” म उठें। हिँडें। पछाडि फर्किनँ।
बिहेको दिन म गएँ। ऊ दुलही बनेकी थिई। रातो लहंगामा। म सबैभन्दा पछाडि बसेको थिएँ। ऊ मलाई देखी र मुस्कुराई। मैले पनि मुस्कुराएँ। उसले हात हल्लाई। मैले पनि हात हल्लाएँ।
जब विदाई भयो, ऊ रुँदै गाडीमा बसिन। म टाढै उभिएको थिएँ। उसले मलाई फेरि हेरिन। म हात हल्लाएँ। ऊ गइन्।
त्यो दिनदेखि म फेरि एक्लो भएँ।
कलेज सकियो। म जागिरे भएँ। काठमाण्डौँमै बसे। कहिलेकाहीँ ऊ माइत आउँथी। मलाई थाहा हुन्थ्यो। म चिया पसलमा बसेर टाढैबाट हेरिरहन्थें। ऊ गाडीबाट ओर्लिंदा मलाई देख्थी भने हात हल्लाउँथी। म पनि हात हल्लाउँथें।
एकदिन ऊ बच्चासँग माइत आएकी थिई। सानो छोरो। ऊ गाडीबाट ओर्लिंदा छोरोलाई काखमा लिएकी थिई। मैले टाढैबाट हेरें। छोरोले मलाई देख्यो र हात हल्लायो। म हाँसे। ऊ पनि हाँसी।
मलाई उसले कहिल्यै माया गरिन। मलाई उसको माया चाहिएको पनि थिएन। मलाई त ऊ खुसी भएको देख्नु मात्र काफी थियो। आज पनि म बिहान ७ बजे त्यही चिया पसलमा बस्छु।
ऊ कहिलेकाहीँ आउँछे।
म हेरिरहन्छु।मेरो माया कहिल्यै पूरा भएन।
तर माया कहिल्यै मरेन।
किनभने माया माग्ने कुरा होइन, दिने कुरा हो।
म दिन्छु।
सधैं दिन्छु।
चुपचाप।
टाढैबाट।